بزرگانی از ایران زمین
امام خمینی (ره) خورشیدی در ماه بهمن
از ولادت تا هجرت
در روز سی ام شهریور 1281 در شهرستان «خمین» از توابع استان مركزی در خانواده ای اهل علم و جهاد، «روح الله الموسوی الخمینی» پای بر عرصه هستی نهاد.
او وارث سجایای آبا و اجدادی بود كه نسل در نسل در كار هدایت مردم و كسب معارف الهی كوشیده بودند.
پدر بزرگوار ایشان مرحوم «آیت الله سید مصطفی موسوی»، از معاصران مرحوم «آیت الله العظمی میرزای شیرازی»، پس از آنكه سالیانی چند در نجف اشرف علوم و معارف اسلامی را فراگرفت و به درجه اجتهاد نایل آمد، به ایران بازگشت و در خمین ملجأ مردم و هادی آنان در امور دینی بود.
در حالی كه بیش از 5 ماه از ولادت روح الله نمی گذشت، خان هایی که از طرف عمال حکومت وقت حمایت می شدند، ندای حق طلبی پدر را كه در برابر زورگویی هایشان مقاومت کرده بود، با گلوله پاسخ گفتند و در مسیر «خمین» به «اراك» وی را به شهادت رساندند.
بستگان شهید برای اجرای حكم الهی قصاص به تهران (دارالحكومه وقت) آمدند و بر اجرای عدالت اصرار ورزیدند، تا آنکه قاتل قصاص گردید.
به این ترتیب، امام خمینی از اوان كودكی با رنج یتیمی آشنا شد. وی دوران كودكی و نوجوانی را با سرپرستی مادرش - كه از خاندان علم و تقوا و از نوادگان مرحوم «آیت الله خوانساری» بود -گذراند.
حضرت امام از سنین كودكی و نوجوانی با بهره گیری از هوشی سرشار، قسمتی از معارف متداول روز و علوم مقدماتی و سطح حوزه های دینیه، همچون: ادبیات عرب، منطق و فقه و اصول را نزد معلمان و علمای منطقه فراگرفت و در سال 1298 عازم حوزه علمیه اراك شد.
تحصیل و تدریس
اندكی پس از هجرت «آیت الله العظمی حاج شیخ عبدالكریم حایری یزدی»، امام خمینی (ه) نیز رهسپار حوزه علمیه قم شد و به سرعت مراحل تحصیلات تكمیلی علوم حوزوی را نزد استادان حوزه قم سپری كرد. روح حساس و جستجوگر امام خمینی (ره) سبب شد تا ایشان تنها به ادبیات عرب و دروس فقه و اصول بسنده نكنند و به دیگر رشته های علمی نیز علاقه مندانه روی آورند؛ از این رو، همزمان با فراگیری فقه و اصول نزد فقها و مجتهدان وقت به فراگیری ریاضیات و هیئت و فلسفه نزد مرحوم «حاج سیدابوالحسن رفیعی قزوینی» پرداختند.
حضرت امام سالهای طولانی در حوزه علمیه قم به تدریس چند دوره فقه، اصول، فلسفه و عرفان و اخلاق اسلامی در مدرسه فیضیه، مسجد اعظم، مسجد محمدیه، مدرسه حاج ملاصادق، مسجد سلماسی همت کردند و در حوزه علمیه نجف نیز نزدیک به چهارده سال در مسجد «شیخ اعظم انصاری» معارف اهل بیت و فقه را در عالی ترین سطوح تدریس کردند.
در نجف بود كه برای نخستین بار مبانی نظری حكومت اسلامی را در سلسله درس های ولایت فقیه بازگو کردند.
صفات بارز امام
امام خمینی (ره) از نظر علم و عمل، درک عمیق معرفتی و نیز تقوای عملی و علمی، از شخصیت های بزرگ اسلامی به شمار می آمد. ایشان همچنین، در اندیشه دینی و تسلط بر معارف تشیع، وارستگی، تهذیب نفس، شجاعت، درک زمان، شناخت جامعه، رأفت با دوستان و شدت با دشمنان بی نظیر بود. اراده قوی ایشان که در ایمان و اتکایش به خداوند ریشه داشت، اجازه نمی داد هیچ مانعی در عملی کردن مقاصد والایش جلودار شود. ایشان در عین حال انسانی بسیار مهربان، سرشار از عطوفت، خویشتندار و پرهیزکار بود و صبر و استقامت، مانع از آن بود که سخت ترین حوادث، خللی در اراده ایشان در رسیدن به هدف ایجاد کند.
قاطعیت امام (ره)
زمانی که امام خمینی (ره) امری را وظیفه و تکلیف شرعی خویش تشخیص می دادند، اگر سایر افراد هم با آن مخالفت می کردند، با قاطعیت تمام و بدون هیچ ترس و واهمه ای آن را دنبال کردند و انجام دادند.
ایشان در زمان پهلوی، خطاب به فرستاده رژیم شاه می گویند: این را بدانید تا زنده هستم، اگر در خانه ام را هم به رویم ببندید، از پای نخواهم نشست و با این نیش قلم، بر ضد شما خواهم نوشت و اگر نشد، از شکاف در، سخنم را به مردم خواهم رساند.
سیمای مردمی امام
همه ویژگی های رهبری الهی امام خمینی (ره) آمیختگی بعد الهی با روح مردم داری ایشان بود.
حضرت امام پیوسته خود را خدمتگزار و عاشق مردم می دانستند. ایشان می فرمودند: مردم شریف ایران! من هر یک از شما را همچون فرزندان خویش می دانم و شما می دانید که من به شما عشق می ورزم و شما را می شناسم، شما هم مرا می شناسید.
آغاز مبارزات سیاسی
در سال 1340 و 1341 ماجرای انجمن های ایالتی و ولایتی - كه به موجب آن شرط مسلمان بودن، سوگند به قرآن كریم و مرد بودن انتخاب كنندگان و نامزدها تغییر می یافت - در 16 مهر 1341 به تصویب كابینه امیر اسد الله علم رسید و فرصتی پدید آورد تا ایشان در رهبریت قیام روحانیت ایفای نقش كنند؛ به این ترتیب، قیام سراسری روحانیت و ملت ایران در 15 خرداد سال 1342 با دو ویژگی برجسته یعنی رهبری واحد امام خمینی (ره) و اسلامی بودن انگیزه ها، شعارها و هدف های قیام، سرآغازی شد بر فصل نوین مبارزه های ملت ایران كه بعدها با نام «انقلاب اسلامی» در جهان شناخته و معرفی شد./
بازگشت امام خمینی
... سرانجام امام خمینی در بامداد روز دوازدهم بهمن سال 1357 پس از 14 سال دوری از وطن وارد كشور شدند.
در شانزدهم بهمن 1357 امام خمینی، رئیس دولت موقت انقلاب را تعیین کردند؛ به این ترتیب، آخرین مقاومت های رژیم شاه درهم شكست و صبحدم 22 بهمن خورشید پیروزی نهضت امام خمینی و انقلاب اسلامی در ایران طلوع كرد.
رحلت امام خمینی (ره)
ساعت 22:20 دقیقه روز شنبه، سیزدهم خرداد ماه سال 1368 لحظه وصال بود. قلبی از كار ایستاد كه میلیون ها قلب را به نور خدا و معنویت احیا كرده بود.
در آخرین شب زندگی و در حالی كه چند عمل جراحی سخت و طولانی در سن 87 سالگی تحمل كرده بود و در حالی كه چند سرم به دست های مباركش وصل بود، نافله شب می خواند و قرآن تلاوت می كرد.
در ساعات آخر، اطمینان و آرامشی ملكوتی داشت و دایم شهادت به وحدانیت خدا و رسالت پیامبر اكرم (ص) را زمزمه می كرد و با چنین حالتی بود كه روحش به ملكوت اعلی پرواز كرد. هجرتش داغی التیام ناپذیر بر قلب ها نهاد.
ایشان در وصیتنامه خویش نوشتند: با دلی آرام و قلبی مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا از خدمت خواهران و برادران مرخص می شوم و به سوی جایگاه ابدی سفر می كنم و به دعای خیر شما احتیاج مبرم دارم و از خدای رحمن و رحیم می خواهم كه عذرم را در كوتاهی خدمت و قصور و تقصیر بپذیرد و از ملت امیدوارم كه عذرم را در كوتاهی ها و قصور و تقصیرها بپذیرند و با قدرت و تصمیم و اراده به پیش بروند.
منبع:
_ زندگینامه امام خمینی (ره) از تولد تا هجرت و از هجرت تا انقلاب اسلامی ایران
<
