اوستیا
در نقشه جغرافیایی-سیاسی امروزه، سرزمین «اوستیا» در منطقه کوهستانی بین خاک روسیه و گرجستان واقع شده است.
بخشی از خاک این ملت به نام «اوستیای شمالی» (که به نسبت آبادتر است) جمهوری خود مختار بود و بخش دیگر آن به نام «اوستیای جنوبی» در خاک جمهوری گرجستان قرار دارد.
با توجه به موقعیت حساس راهبردی این سرزمین که در واقع پلی بین قفقاز شمالی و قفقاز جنوبی محسوب می شود، این کشور پیوسته متأثر از قدرت های بزرگ زمان بوده است و حتی تا امروز در تشخیص هویت واقعی خود مباحث بسیاری را در بر دارد.
زمانی خاک «اوستیا» بخشی از ایران باستان را تشکیل می داد و حکومت هایی همچون: «ساسانیان» امپراتوری «بیزانس»، عرب ها، مغول ها، گرجی ها و حتی برخی ملیت های بومی بر آن حکومت کرده اند.
اوستیا ارتباط تاریخی - چه قبل از اسلام و چه پس از آن - با ایران داشت. مناسبات بین «اوستها» و هم نژادهای «اسکیفی» آنها؛ یعنی ایرانیان مدت ها قبل از رسالت حضرت محمد (ص) آغاز شده بود.
در دهه های اول قرن دوازدهم، تعدادی از اوستینها به گرایش خود به ایران ادامه دادند. بتدریج پس از تحکیم نهایی روسیه در منطقه قفقاز، تماس های اوستینها با ایران به میزان حداقل رسید.
اوستینها تنها ملیتی در قفقاز شمالی هستند، که زبان آنها از خانواده زبان های «هند و اروپایی» است.
اوستینها خود را «ارون آدم» یعنی ملت ایرانی و کشورشان را «ایرِستان» می نامند. تاریخ نویسان روس از این ملت به نام های «آلانها» و «یاسوها» یاد کرده اند.
اوستینها از پنج گروه اصلی تشکیل شدهاند، که رسم و رسوم و لهجه های متفاوتی دارند:
1_ «دیگوری ها» (که به لهجه دیگوری صحبت می کنند)
2_ «آلاگیرها»
3_ «کورتاتین ها»
4_ «تاگواورها» (که همه آن به لهجه ایرونی صحبت می کنند)
5_ «اوستینهای جنوبی».
به احتمال قوی ایرانیان ادیان «میترایسم» (دین ایران و هند باستان) و زردشت را از راه گرجستان و قفقاز شمال شرقی، در بین قوم اوستین، از خانواده ایرانی، رایج کردند.
<
