پیوندها

ایذه 

نام دیگر ایذه «مالمیر» یا «مال امیر» است و از شهرهای باستانی ایران محسوب مي‎شود.
ایذه، شهری باستانی است كه در دوره ایلامی «آیاپیر» نامیده می شد. در فاصله تقریبی 210 كیلومتری شمال اهواز واقع است. از نظر جغرافیایی این شهر در میانه رشته كوههای زاگرس و در مركز یكی از جاده های باستانی قرار دارد كه دشت خوزستان را از راه اصفهان به نواحی مركزی فلات ایران متصل می كند.
از آن جا كه ایذه دو نوع آب و هوای متفاوت دارد: یكی سرد در شمال و دیگری گرم در جنوب؛ و نیز به علت كمبود مزارع كشاورزی و همچنین, از آن جا كه محیط زیست مناسبی برای پرورش حیوانات بوده است، یكی از گروههای ویژه عشایری كه به «ایل بختیاری» شهرت دارد، از ادوار كهن تاریخی، منطقه اصلی سكونت خود را در این ناحیه شكل داده اند.
بختیاریها كه یكی از قدیمی‏ترین ساكنان فلات ایران شناخته شده اند، مشتمل بر دو طایفه «هفت لنگ» و «چارلنگ» هستند.
امروزه قبایل چادرنشین بختیاری كه مدت طولانی به شیوه زندگی عشایر مهاجر عادت كرده بودند، بر پایه تقسیمهاي جدید استانی، به عنوان روستاییان ساكن در بخشهایی از استانهای نزدیكتر به خوزستان از جمله: لرستان، كهگیلویه و بویراحمد، چهار محال و بختیاری و اصفهان استقرار یافتند و به زندگي خود ادامه می دهند.
جلگه بیضی شكل ایذه كه با كوههای بلند احاطه شده است، دو دریاچه و چندین چشمه در كوهپایه های زاگرس دارد و از این رو, این سرزمین شرایط مساعدی را برای زندگی و ادامه حیات، از نخستین ادوار تاریخ فراهم آورده است. اشكافت، پناهگاه صخره ای، در كوهستانهای اطراف ایذه، محل كهن‎ترین خاستگاههای انسانی از 20000 سال پیش تاكنون بوده است.
این شهر باستانی، مجموعه ای بزرگ از یافته های باستانشناسی و نیز بقایای آثار باستانی را در خود جای داده است كه می توان به آثار موجود در ناحیه باستانشناسی «سبزعلی» و «زبرجد» از دوره «زارزین»  (Zarzian)و نیز مجموعه ای از سنگهای برجسته كه نمایانگر احساسات مذهبی مردم آن دوران است، اشاره كرد.
كهن‏ترین نقش برجسته های ایرانی كه بر سنگهای موجود در منطقه شهسوار و كوله فرح، در دامنه كو ههای ایذه حك شده اند، به دوران آغازین تمدن ایلامی مربوط اند.
دسته دیگری از این آثار كه از تنوع و گوناگونی بیشتری برخوردارند, آخرین دسته از نقش برجسته های موجود در این شهر باستانی با دوران سلوكی و اشكانی تقارن زمانی دارند.

منوی اصلی

امکانات