صبح رامهرمز - آبپاشی در نوروز

در گذشته هاي بسيار دور، رسم بر این بود که در روز نوروز مردمان به یکدیگر آب می پاشیدند و شادمانی می کردند. «ابوریحان بیرونی» در این مورد می گوید: سلیمان باد را امر کرد که او را در آسمان پرواز دهد. در این هنگام، پرستویی پیش آمده و بدو گفت: در این آسمان، از برای من، کاشانه ای است (و) چند تخم در آن که امید من است؛ از آن سوتر رو که کاشانه مرا در هم مشکنی. سلیمان خواهش او را پذیرفت و مسیر خود را کج کرد و از سوی دیگر رفت. چون این کرد، پرستو برای قدردانی از جایی مقداری آب آورد و روی سلیمان پاشید و یک ران ملخ نیز بدو داد. این ماجرا به روز نوروز اتفاق افتاد؛ و همین شد سرآغازی برای به وجود آمدن این رسم که به هنگام نوروز مردمان به روی یکدیگر آب بپاشند و هدیه ها رد و بدل کنند... .
در مقابل این روایت، ایرانیان نیز داستانی اسطوره ای دارند: در دوره سلاطین «پیشدادی»، قحطی و خشکی فراگیر شد و مردم در تنگي معاش به سر می بردند. «زو»، از سلاطین پیشدادی، که در این هنگام در گاهواره به سر می برد، به سخن آمد و از خداوند درخواست کرد که به مردم رحمت آورد. پس از درخواست وی، باران بسیار فرود آمد و مردم و زمینها سیراب گشتند. پس از این واقعه، مردم این روز را «نوروز» نامیدند و هر سال فرا رسیدن آن را جشن گرفتند و شادیها کردند و روی یکدیگر آب پاشیدند.