برنامه نویسی ساخت یافته
در دهه 60 میلادی، توسعه نرم افزار دچار مشکلات عدیده ای شد. در آن زمان، سبک خاصی برای برنامه نویسی وجود نداشت و برنامه ها بدون هیچ گونه ساختار خاصی نوشته می شد. وجود دستور پرش (goto) نیز در فهم و درک برنامه برای افراد دیگر مشکلات بسیاری ایجاد می کرد؛ زیرا جریان اجرای برنامه مرتب دچار تغییر جهت می شد و دنبال کردن آن دشوار می گردید. پس نوشتن برنامه ها عملی بسیار زمان بر و پرهزینه شده بود و معمولا اشکال زدایی و اعمال تغییرات و گسترش برنامه ها بسیار مشکل بود. فعالیتهای پژوهشی در این دهه باعث به وجود آمدن سبک جدیدی از برنامه نویسی به نام «روش ساخت یافته» گردید؛ این روش منظم باعث ایجاد برنامه هایی کاملا واضح و خوانا شد که اشکال زدایی و خطایابی در آنها نیز بسیار ساده تر بود.
اصلیترین نکته در این روش استفاده نکردن از دستور پرش (goto) است. تحقیقات «بوهم و ژاکوپینی» نشان داد که می توان هر برنامه ای را بدون دستور پرش و فقط با استفاده از 3 ساختار نظارتی ترتیب، انتخاب، تکرار، نوشت.
ساختار ترتیب همان اجرای دستورها به صورت متوالی (یکی پس از دیگری) است که همه زبانهای برنامه نویسی در حالت عادی به همان صورت عمل می کنند.
ساختار انتخاب به برنامه نویس اجازه می دهد که بر اساس درستی یا نادرستی هر شرط تصمیم بگیرد که کدام مجموعه از دستورها اجرا شود.
ساختار تکرار نیز به برنامه نویسان اجازه می دهد که مجموعه خاصی از دستورها را تا زمانی که شرط خاصی برقرار باشد تکرار کند.
هر برنامه ساخت یافته از تعدادی بلوک تشکیل می شود که این بلوکها بترتیب اجرا می شود تا برنامه خاتمه یابد (ساختار ترتیب). هر بلوک دستوری ساده مانند خواندن یا نوشتن یا تخصیص مقدار به متغیر باشد؛ و یا اینکه شامل دستورهایی باشد که یکی از 3 ساختار یاد شده را پیاده سازی کند. نکته مهم اینجاست که در مورد دستورهای داخل هر بلوک نیز همین قوانین برقرار است و این دستورها ممکن است از تعدادی بلوک به این شرح ایجاد شود و ساختارهایی مانند حلقه های تو درتو را تشکیل دهد.
نکته مهم اینجاست که طبق قوانین یاد شده حلقه تکرار یا به طور کامل داخل حلقه تکرار دیگر است؛ یا به طور کامل خارج آن قرار می گیرد؛ و هیچ گاه حلقه های روی هم افتاده نخواهیم داشت.
از جمله اولین تلاشها در زمینه ساخت زبانهای برنامه نویسی ساخت یافته زبان «پاسکال» بود که پروفسور «نیکلاس ویرث» در سال 1971 آن را برای آموزش برنامه نویسی ساخت یافته در محیطهای آموزشی ساخت و بسرعت در دانشگاهها رواج یافت؛ اما به سبب نداشتن بسیاری از ویژگیهای مورد نیاز برای مراکز صنعتی و تجاری در بیرون دانشگاهها موفقیتی نیافت.
کمی بعد، زبان C ابداع گردید که علاوه بر داشتن ویژگیهای برنامه نویسی ساخت یافته، به سبب سرعت و کارایی بالا، مقبولیتی همه گیر یافت و هم اکنون سالهاست که بزرگترین زبان برنامه نویسی دنیا شناخته شده است.
<
