صبح رامهرمز

نپتون آخرین و بیرونی ترین غول گازی است. قطر استوایی این سیاره 49500 کیلومتر است (760/30 مایل). اگر نپتون را توخالی فرض کنیم 60کره زمین در آن جای می گیرند. نپتون هر 165 سال یکبار مدارش به دور خورشید را طی می کند. نپتون 8 قمر دارد که تمامی آنها توسط وویجر کشف شده اند. یکروز نپتون 16 ساعت و 6 دقیقه و 42 ثانیه است نپتون در 23 سپتامبر سال 1846 توسط جوهان گاتفریدگال در رصدخانه برلین کشف شد. دو سوم دورنی نپتون از آب، سنگ مذاب و آمونیاک ومتان مایع تشکیل شده است همچنین یک سوم بیرونی این سیاره از گازهای داغ برگرفته شده از هیدروژن، هلیوم، آب و متان تشکیل شده است. نپتون سیاره ای فعال با لکه های بزرگ تیره، یادآور تن بادهای مشتری است. بزرگترین لکه تیره Greatdarkspot (GDS) نام دارد که تقریباً اندازه زمین است. مانند لکه عظیم سرخ، (GRS) بر روی مشتری. ویجر یک ابر کوچک به شکلی غیر عادی که به سمت شرق و در 16 ساعت به دور نپتون حرکت می کرد را کشف کرد. ابرهای روشن و دراز که مانند ابرهای سیروس روی زمین هستند، در ارتفاع زیادی از سطح نپتون قرار دارند. در عرضهای پایین جنوبی نپتون، وویجر عکسهایی از ابرهای رگه رگه ای که سایه شان روی ابرهای طبقۀ کم ارتفاع تر می افتد، گرفته است. قوی ترین بادهای اندازه گیری شده برروی سیارات منظومه شمسی، بادهای نپتون هستند. بیشتر بادهایی به سرعت 2000 کیلومتر خلاف جهت چرخش سیاره به دور خودش. کنار لکۀ تیرۀ عظیم (Great dark spot) بادهایی به سرعت 2000 کیلومتر(1200 مایل) در ساعت می وزند. نپتون 4 حلقۀ باریک و کم رنگ دارد. حلقه ها از ذرهّ های گردو غبار ساخته شده اند که تصّور می شود که در اثر تصادم شهابسنگهای کوچک به قمرهای نپتون بوجود آمدهاند. از دید تلسکوپهای واقع ر زمین حلقه ها، قوس دار به نظر می رسند، اما از دید وویجر 2 قوسها مانند لکّه های روشن نامشخص است. میدان مغناطیسی نپتون مانند اوانوس می باشدکه به میزان 47 درجه کج تر است که دلیل این جابه جایی قطبهای مغناطیسی نپتون می باشد. مشخصات حلقه های نپتون میزان بازتاب نور پهنای حلقه ها (Km) فاصله ازنپتون(Km) نام پایین 15 41900 1989 3R پایین 15 53200 1989 2R پایین 5/800 53200 1989 4R پایین کمتر از 50 62930 1989 1R مشخصات قمرهای نپتون تاریخ کشف کاشف فاصله ازنپتون(Km) قطر (Km) شماره نام قمر 1989 وویجر2 48000 58 3 نایاد 1989 وویجر2 50000 80 4 تالاسا 1989 وویجر2 52500 148 5 دسپنیا 1989 وویجر2 62000 178 6 گالاتئا 1989 وویجر2 73600 200 7 لاریسا 1989 وویجر2 117600 400 8 پروتئوس 1846 لاسل 354800 2720 1 تریتون 1949 جراردکویی پر 5513400 340 2 نرید منبع : سایت ناسا *دینامیک لکّه تیرة شمالی نپتون(NGDS) تلسکوپ فضایی هابل و رصدهایی از روی زمین، لکّة عظیم تیره شمالی (NGDS) نپتون را از سال 1991 تا 2000 نشان می دهد، که به طور قابل ملاحظه ای در عرضها و طولهای جغرافیایی ثابت بود و همچنین در مقابل آن لکّة تیرة عظیم جنوبی را نشان می دهد که بدون توقف به سمت استوا حرکت می کند (1989). این لکّة جنوبی در سال 1990 پراکنده و غیر قابل مشاهده شد. NGDS32 که در عکس های هابل و در اکتبر 1994کشف شد در32 درجه عرض جغرافیایی شمالی ازسال1994تا1996ساکن و ثابت بود و حتی تا سال 2000 نیز سکون آن مشخص بود. دومین GDS با نام GDS-15 که در آگوست سال 1996 در تصاویر ارسالی هالی کشف شد، تا مدت 16 ماه بعد در نزدیکی عرض جغرافیایی یکسانی و ثابتی داشت، با میانگین طول جغرافیایی (28/36-)+- 04/0 در هر روز(از10 اکتبر94 تا 2 نوامبر95)و همچنین میانگین (40/35-)+- 02/0 درهر روز (ا ز1 سپتامبر 95 تا 24 نوامبر95). در هر کدام ا زدو دورة تناوبی فوق یک نوع دوران تکی وجود دارد، اگر چه هنوز قطعی نیست که نوع و میزان انحراف کاملاً یکسان و شبیه داشته باشند. این احتمال وجود دارد که در دورة تناوب 98-96 در طّی این موقعیّت های سازگار، به میزان مدوله شده توسّط 401/35 +- 001/0 «هر روز» ولی با مدولة مضاعف 5/1 در روز ، دریک دورة تناوب 760 روزه فقط رد یک دوران گرفته شده باشد، همچنین حرکت NGDS با میزان انحراف در طول جغرافیایی سازگار نیست اما طبیعت این بی ثباتی را از روی این رصد های محدود روی زمین نمی شود تعیین کرد. وضعیت نسبتاً پایدار عرض جغرافیایی که هر دوی لکه های تیره شمالی ثابت نیستند با محاسبات رایج عددی مانند گردبادهایی شیب دار با حالت گردابی و پتانسیل یک نواخت هستند رفتار می کنند. توضیحات ممکن، ترکیب ها و ساختارهای حل نشدة عرض جغرافیایی را در بادهای منطقه ای یا بی ثباتی ها در ساختمان استوار عمودی فاقد توضیح را ، در بردارند. *دینامیک پاره قوسها در حلقه های نپتون پیرامون نپتون را سه حلقةکامل فراگرفته است. حلقه بیرونی که از پاره قوسهای درخشانی پدیده آمده است با شمارة N63 مشخص گردیده و حلقه بعد را که درون آن قرار دارد N53 می نامند. حلقه سوم را که با پهنای حدود 2500 کیلومتر درون حلقه دوم جای گرفته است با شماره N42 نشانه گذاری کرده اند. که بوسیله این رصدها، آنها توانسته اند حلقه های Levarrier و Adams ( لی وَریِر و آدامز) را برای اولین بار پس ار عصر وویجر ( 1989 ) مشاهده کنند. همچنین آنها متوجه شدند که ظاهر حلقه ها به طور کلی تغییر چندانی نکرده اند، به جز پاره قوسها(Ares). مکان و همچنین جنس آنها تغییر کرده که این نشانه های تغییر مداری به میزان 1118/820 +- 0001/0 هستند که برابر است با راه حل دوم نیکوسون (Nicholson et als solutiou2) . با این اطلاعات دانشمندان اظهار می کنند که همه پاره قوسها در پیش از یک دهة اخیر در حالت واپاشی بوده اند. هنگامی که لیبرته (Liberte) در سال 2003 در شرف ناپدید شدن کامل بود. تغییرات ملاحظه شده در مکان همه پاره قوسها نشان می دهد، که ماده بین مکانهای تشدید کنندة امواج ( رزونانس) جابه جا می شود و همچنین باعث هدایت پاره قوسها برای مثال پریدن و جابه جایی ناگهانی حدود 8 درجه (تئوری REC ) . روی هم رفته رصدهای دانشمندان یک سیستم را که به طور شگفت آوری فعال و متحرک است فاش می کند و هنوز هم هیچ تئوری جامعی وجود ندارد که بتواند تمام این پیچیدگی های مشاهده شده را توضیح دهد.